هزار و سیصد و هفتاد و نه

ماجراهای من و دایی غلام(2)

Sun, 3 Aug 2008 15:29:35 GMT

این هفته :

گاو مش حسن!!!

برایتان گفتم که دفعه ی قبل برای تحلیل جامعه شناسانه به میدان ولی عصر رفتیم و آن حوادث تلخ اتفاق افتاد. چند روزی است که حالمان بدجوری گرفته است و نای هیچ کاری را نداریم. دایی غلام هم که هزار ماشا ا... هر روز افتضاح تر از دیروز می شود. هر چه مملکت بیشتر دچار گرانی و تورم و فسق و فجور می شود ، بیشتر به عزت و سربلندی خود می بالد! نشسته است و دارد با ولع خاصی اخبار تکراری شبکه خبر را به منتها الیه اعماق وجودش می فرستد.

- امریکا 389 میلیارد دلار کسری بودجه...

-روسیه تورم ۳۰درصدی...

- انگلستان در آتش نارضایتی مردم ...

-اسرائیل عمه ننه ی پدر سگ ولد زنا....

-طوفان در جنوب شرق آسیا....

-آتش سوزی در ایالت کالیفرنیا...

زلزله در اکثر مناطق جهان ....

بمب گذاری در هند و پاکستان و عراق و ترکیه و ....

تظاهرات ناراضیان در فرانسه...

---و حالا چند خبر از کشورمان :

-گاو مش حسن در بیابان 3 قلو زایید . این موفقیت را به مش حسن ،گاوش و ملت همیشه در صحنه شادباش می گوییم.(دایی غلام تکبیر می گوید)

- یک باغبان ملایری از یک درخت انگور ،600 تن هلو برداشت کرد. این باغبان در توصیف کار خود گفت : این درخت انگور خاری در چشم قدرتهای بزرگ دنیاست. (دایی غلام : و چوبی است در ... )

-- در داماد آباد ممسنی یک پیرمرد 140 ساله برای نوزدهمین بار رخت دامادی به تن کرد. نتیجه های این مرد به نشانه شادی شش دور ،دور حوض چرخیدند. فرماندار این شهر برای کمر این پیرمرد اسفند دود کرد.(دایی غلام:مرحبا پیرمرد)

- مهندس ضرغامی برای گاو مش حسن ،باغبان ملایری و داماد ممسنیایی آرزوی توفیق کرد و به هر کدام نشان شجاعت اعطا کرد. (دایی غلام: این مهندس خیلی باشعوره،جون می ده واسه رییس جمهوری)

- سکه هم دویست و خورده ای هزار تومان. تا شبی دیگر و اخباری دیگر خدا نگهدار.

می گویم: دایی جان خسته نمی شی به این مهملات هر شب هر شب گوش می دی. می گوید: تو نمی فهمی بچه. اگه اون اجنبیام مَردَن برن نوزده بار زن بگیرن . می گویم : آنها بیشتر از یکی مجاز نیستن بگیرن.

می گوید:خب گاوشون که می تونه سه قلو بزاد ؟؟؟ می گویم: اونا آدم شبیه سازی می کنن . گاو که کاری نداره.

می گوید: می تونن از درخت انگور موز ور دارن. می گویم : اونا کارای مهمتری دارن . درخت موزم اونا به ما یاد دادن که چیه.

می گوید: نمی بینی مگه؟؟؟ همش دارن تظاهرات می کنن . همش زلزله میاد تو مملکت بی دینا. همش آتیش می گیره جنگلاشون.همش تورم دارن. می گویم: ما نداریم؟ می گوید: فرق می کنه منوچهر جان . تو مثل اون بابای خدا نیامرزت هیچی نمی فهمی.

می گویم :درصد تورم ما با زامبیا داره یکی می شه.

می گوید: چه اشکالی داره ؟ اونام بنده ی خدان.

می گویم : باد فتخ گرفتیم زیر بار گرونی.

می گوید: دکتر خوب سراغ دارم . فقط این روزا بس که نافهای افتاده و بیضه های ترکیده عمل می کنه نوبتش دیر به دیره.

می گویم : دایی جان شما که با تجربه تر از منی ...فکر کردی چرا این روزا انقدر تورم و ترکیدگی بین مردا زیاد شده؟

می گوید:فساد خواهرزاده ی عزیزم... فساد اخلاقی.

می گویم:دایی جان چرا شما انقلاب کردین؟

می گوید: .... نه! چیزی نمی گوید....به فکر فرو می رود....

حالا می گوید: اون موقع فساد بود،گرونی بود،فقر بود،بی عدالتی بود،ظلم بود،امنیت نبود ،استقلال نبود،رفاه نبود،آزادی نبود.آزادی می فهمی؟ آزادی نبود.

می گویم : حالا هست؟

حالا هست دایی؟

حالا هست؟

ها دایی؟ ها؟ نکنه منظورتون اینه که آزادیم تا ۱۹ تا زن بگیریم؟

آزادیم که گاومون ۳قلو بزاد؟ که ضرغامی رو رییس جمهور کنیم؟

دایی جوابی ندارد که بدهد... می داند که فقر و ظلم و تبعیض و تورم و گرانی هست... می داند که رفاه و عدالت و استقلال و آزادی نیست...اما با این همه دایی از آنها نیست که کوتاه بیاید...

مثل همیشه می گوید: آرمانهای ما از اول...

آرمان های ما از اول...

آرمانهای ما از اول...

........................................................................ادامه دارد

بعد التحریر :

راستی تا یادم نرفته ....

تولدم مبارک در این روز منحوس مردادی.

ماجراهای من و دایی غلام (1)

Wed, 9 Jul 2008 15:45:27 GMT

از این پست به بعد می خوام حکایاتی از زندگی زوزمره م رو بنویسم . چند سال پیش این تجربه رو توی هفته نامه هومان داشتیم و بد نبود‏‎‏، ستونی به اسم ((ماجراهای من و دایی غلام)) . حالا می خوام همون تجربه رو ادامه بدم.
غم نان اگه مهلت بده و نایی واسه م بذاره .حکایاتی که راست و دروغش مهم نیست . واقعی یا خیالی بودنشونم مهم نیست. مهم حرفاییه که روی دلامون می مونه و عقده می شه اگه بیرون نریزیمشون!
عقده ای که البته شدیم.مدت هاست که شدیم. ولی میزنیم این حرفا رو که عقده همین چند میلی فضای نفس کشیدنمونم نبنده.راه هوا رو می گم،شیار تنگ تنفس برای آزادی،برای زندگی،برای...
.
.
.
اما ماجرای این قسمت:

جوان فلج ،زن بدحجاب و آرمان های ما...

دایی غلام را که می شناسید.مسئول مستقیم مشت زدن به دهن ِامریکا و اروپا و افریقا وآسیا و باقی دنیا و مافیها!
انسان فداکار پنجاه و پنج ساله ای که به خاطر بزرگ کردن ما هیچ وقت ازدواج نکرد و الان هم با ما زندگی می کند ... یعنی ما با اون زندگی می کنیم! ما کی هستیم؟ ما بچه های خواهرِدایی غلام و یتیم های قد ونیم قد به جای مانده از ازدواج ننه مان با مرحوم کل عباس یخ فروش هستیم.
مرا هم که می شناسید!نمی شناسید؟منوچهر یخ فروش، خواهر زاده ی ارشد دایی غلام‏،دانشجوی دانشگاه تهران - همان که عکس سردرش روی 50تومنی هاست – یک دانشجوی جوجه فوکولی قلم به دست مزدور غربزده ی به قول دایی غلام : کمونیست!
.
.
.
بگذریم . جانم برایتان بگوید که:

با قار قارکم ـ یعنی همان موتور گازی مدل 67 آمیکوـ دارم از دانشگاه بر می گردم. با اینکه کلاس نیم ساعتی می شود که تمام شده هنوز حرف استادمان توی گوشم طنین خاصی دارد:(( شما دانشجوهای ترم اول باید شاخکاتون کار کنه ... هر جا می رین سعی کنین دردای مردمو ببینین و بهش فکر کنین و توی ذهنتون تحلیل کنین... ))
از اتوبان جلال آل احمد باید بیفتم توی امیرآباد جنوبی ـ آخر دانشکده مان پل گیشاست نه انقلابـ - یک دست انداز رشته افکارم را پاره می کند ... به آدم های جلوی بیمارستان شریعتی نگاه می کنم ... هر روز نگاهشان می کنم ... ولی امروز فرق می کند قرار است تحلیلشان کنم ... قرار است شاخکهایم کار کنند. ناسلامتی قرار است جامعه شناس بشوم . خنده ام می گیرد. آخر هنوز 20 سالم است و تازه ترم اولم ... قارقارکم را پارک می کنم و به مردم خیره می شوم. بعضی ها مریضند ،بعضی ها همراه مریضند،بعضی ها هم آمده اند به مریض یک سر بزنند و بروند. خب همه چیز طبیعیست !چیزی برای جامعه شناسی پیدا نمیشود که نمی شود! بیشتر فکر می کنم... یک هو یک ویلچر با یک نوشته از جلویم رد می شود... دنبالش می روم تا نوشته را بخوانم : ((من جوانی فلج و از کار افتاده هستم... برای خودم چیزی نمی خواهم جز مرگ ... اما مادرم نیاز به جراحی باز قلب دارد... ما کسی را نداریم ...پدرم هم به همین درد مرد چون پول عملش را نداشتیم... ما بیمه هم نیستیم تا پول ندهیم عملش نمی کنند...به مادرم کمک کنید ... مادرم را نجات دهید... بیمارستان شریعتی ،بخش--- تخت شماره ی--- طاهره ---))
تمام موهای تنم سیخ می شود. به ننه ام فکر می کنم. به بابام که با کامیون رفت ته دره و دیگر بالا نیامد... به... اصلا گور پدر جامعه شناسی! یک دقیقه هم نمی توانم اینجا بمانم. گاز موتور را می گیرم رو به بولوار کشاورز ... بعدش هم سمت میدان ولی عصر ... کنار خیابان دارند موتوری ها را می گیرند ... خوشحالم که هوندا ندارم چون مامورها معمولا با موتور گازی کاری ندارند ولی محض احتیاط کلاه ایمنی را از روی دسته فرمان بر می دارم و سرم می کنم... موتور گازی و کلاه ایمنی خیلی ستم است ،آخر خنده... یه ذره از فضای آن پسر فلج بیرون می آیم... دور میدان که می رسم بازهم دارند می گیرند ... این بار آدم می گیرند نه موتوری ها را ، یا بهتر بگویم دختر می گیرند نه موتوری ها را ... خوشحالم که دختر نیستم چون مامورها معمولا با پسرها کاری ندارند ولی محض احتیاط آستین پیرهنم را که قبلا دادم بالا،و پایین می آرم . یاد جامعه شناسی و شاخک و تحلیل می افتم ... موتور را می برم توی پیاده رو جلوی سینما قدس... می نشینم به تماشای گشت ارشاد.همه جا آرام است ... حوصله ام دارد سر می رود ... چرا هیچ کس را نمی گیرند؟!انگار تخم بدحجاب ها را ملخ خورده... این هم از شانس ماست ! حالا که آمده ایم تحلیل، همه تو ولی عصر چادری شدن! نه مانتوی تنگی نه شلوار کوتاهی نه موی افشانی ... مرده شورِ ... لا اله الا الله...
با شنیدن صدای جیغ و داد چند نفر از آن طرف میدان – خوشحال – از جا می پرم!سوژه خوبی باید باشد...
یک پیرمرد از پنجره ی یک ماشین" وَن" سبز رنگ آویزان شده . دو تا مامور کتکش می زنند که پنجره را ول کند ...پیرمرد حداقل 70 سال دارد ولی هر چی می زنند ول نمی کند ،دائم داد می زند:" نمی ذارم برین ... نا مسلمونا ... بی نامو... بی شر.. بی همه ... نامردا..."
دختری آن طرف تر اشک می ریزد و توجهی به روسری از سر افتاده اش ندارد. این طرف اما مامورها خود پیرمرد را هم دستگیر می کنند و می برند.
مردم جمع شده اند و همهمه می کنند ... یکی می گوید" زنشو بردن "... دیگری:" دخترش بود" ... یکی می گوید" خواهرش بود..." فقط یک دختر هست که هیچ نمی گوید. یک بچه ی کوچک را بغل کرده و آرام گریه می کند ... چشمهاش قرمز قرمز شده...
- :باباتون بود با سر تایید می کند
- : خواهرتو گرفتن؟ ...
- : هم خواهرم هم مادرم،جفتشونو سوار کردن.
- : تو چی؟
-: من و بابام تو مغازه بودیم.
-: بچه توئه؟- آخر بچه داری به قیافه اش نمی آید-
-: مال خواهرمه .همونی که بردنش
- :حالا گریه نکن. یه تعهد می گیرن ولش می کنن.
-: نگران مامان و آبجیم نیستم
-: چرا پس گریه می کنی؟
-: بابام...بابام... سکته می کنه
-: چرا ؟
-: بازنشسته ی آموزش و پرورشه.
-: خب؟
-: معلم قرآن بوده،(بغض می کند)الانم تو محل هیات قرائت قران داره.
- :خب؟
- :فکر می کنه آبرومون تو محله می ره.
- :کسی نمی فهمه که؟ یه تعهد بعدشم خلاص.
به مغازه ای اشاره می کند که پشت سرمان است.
-: مغازه مال همسایه مونه. رفیق باباس ولی دوس داره رئییس جلسه قران بشه... حتما تا حالا به همه همسایه ها زنگ زده ... به همه می گه که بابا رو خراب کنه...
حالا می فهمم چرا پیرمرد آن طور از پنجره آویزان شده بود ... به سمت مغازه نگاه می کنم ... یک حاج آقای مسن دارد با تلفن حرف می زند ... شاید حق با دخترک باشد ... شاید دارد توی محله...شاید الان ... شاید... اصلا گور پدر جامعه شناسی ! اینجا هم جای ماندن نیست...
.
.
.
.
آن روز به خانه که رسیدم غروب بود ... از همان غروب های دلگیر ... از همان غروب هایی که امثال صادق هدایت را به فکر گاز و مونواکسید کربن و بستن درهای اطاق می اندازند!
دایی طبق معمول با شبکه خبر ور می رود.
- سلام
- سلام چرا پکری بچه؟
- مفصله دایی... خیلیم مفصله ...
- تعریف کن
و من دوباره مثل همیشه خر می شوم و تعریف می کنم . خر می شم و نظر خودم را هم می گویم... خر می شوم و پیش دایی تحلیلم را می گویم...
- کاش اون جوون فلج...
- نه بچه جون .توی همه ی اینا یه حکمتی هست ... حکمن یه گناهی کردن که اون شده عاقبتشون ...
- کاش لا اقل اون مامورا اون پیرمرده رو ...
- اینا حافظ ناموسن ... وقتی زن بگیری می فهمی اینا چه خدمتی به خونواواده ها می کنن ...
-شما که زن نداری دایی ! شما از کجا می دونین...
-ازکجا می دونی که من زن ... ندارم که ندارم ... از تو که بیشتر حالیمه جوجه دانشجو!
احساساتی می شوم و با یک حس صمیمیت احمقانه به شوخی می گویم:"نکنه دایی صیغه ای چیزی...؟"
.
.
.
صدای ترکه های آلبالوی دایی و ... اتاق دور سرم می چرخد... خوشحالم که مثل دایی نیستم...خوشحالم که دختر نیستم ... خوشحالم که فلج نیستم ... که موتور هوندا ندارم ... که زن صیغه ای ندارم ... که بدون روسری هم ... اما آدم کتک می خورد ... چه پیرمرد باشد و از حافظان ناموس چه مثل من یتیم باشد و از دایی غلام... اتاق ور سرم می چرخد
به دایی می گویم : پیرمردی که کتک خورد
می گوید : آرمان های ما از اول...
می گویم : جوانان بیکار
می گوید: آرمان های ما از اول
می گویم : مسکن...اشتغال... ازدواج؟
می گوید: آرمان های ما از اول
می گویم : زن های صیغه ای...
می گوید: آرمان های ما از اول.. و باز هم زوزه ی ترکه ی آلبالو...
حرصش را در می آورم: صیغه صیغه صیغه صیغه صیغه صیغه ....
شاخک های جامعه شناسانه جز کتک ثمره ای برای آدم ها ندارند. اصلن گور پدر جامعه شناسی...

ادامه دارد

ای ایل بی تاریخ من!

Mon, 19 May 2008 12:09:51 GMT

تقدیم به دیکتاتور های کوچک این سرزمین بزرگ ... از هخامنشیان تا پهلوی ... از پهلوی تا همیشه...

ای ایل بی تاریخ من!

وقتی که رنگ اشک و آهت سرخ، بهتر

رنگِ قناری در نگاهت سرخ ، بهتر

آنجا که رنگ سبز تفسیرش گذر نیست

تنها چراغِ چارراهت، سرخ بهتر

زردت ،سپیدت ، آبیَت... فرقی ندارد!

حتی دو چشمان سیاهت ، سرخ بهتر

اینجا سری سر سبزتر از بی سری نیست

یعنی زبان اشتباهت سرخ بهتر

در بیت بعدی کشت و کشتار پلنگ است

یعنی که در این بیت ،ماهت سرخ بهتر

ای ایل بی تاریخ من ! خونِ تمامِ

مردانِ بی پشت و پناهت سرخ بهتر

بهتر که زنجیر است و شلاق است و مرگ است

بهتر که صبح و شامگاهت سرخ ، بهتر!

ای ایلِ من ... همبندیِ دیرینه خاموش

آنَک لباس راه راهت سرخ بهتر

همبندیان! با پیر زندانبان بگوئید

آقا شما! شال و کلاهت سرخ بهتر

آقا لجن پوشان تو گر چه قشنگند

اما یونیفورم سپاهت سرخ بهتر

. . .

وقتی خدا و شاه و میهن هر سه هستند

ای ایل من بخت سیاهت سرخ بهتر

اینجا تا همیشه زمستان است

Sat, 5 Apr 2008 12:45:33 GMT

-------------------------------------------------------------

--------------------------------------------------------------

بهار

باورمان نمی شود

در سرمان نمی رود...

نا امید ترین غزل هفتاد و نهی ام تقدیم بهاری ترین امیدهایتان:

با شانه های زخمی و قدّ ِ خمیده ام

احساس می کنم که به پایان رسیده ام

احساس می کنم شبی از این فصول سرد

در کوچه های تنگ زمستان خزیده ام

اینجا خزان زرد نگاه تو ماندنی ست

با این وجود چشم تو را خواب دیده ام

فردا بهار نیست اگر چه برای تو

امشب هزار شاخه گل یاس چیده ام

انگشت؟...نه...برای تو یوسف ترین شهر

دست تمام حادثه ها را بریده ام

چون دختران باکره با سوزنی دراز

چشمان زود باور خود را دریده ام

وَز شاخه های این غزل زرد بی ثمر

این بیت را برای خودم بر گزیده ام :

آنقدر خسته ام که به دنیا نیامده -

احساس می کنم که به پایان رسیده ام.

شنبه بازار...

Sat, 15 Mar 2008 18:47:00 GMT

تو یه کافی نتم توی رامسر... هوا

محشره... و زمستون بد جور شکسته و

رفته رد کارش... اومدم اینجا که خیر

سرم فیلمنامه ی جدیدمو بنویسم . اما

اونایی که منو می شناسن می دونن

که

یه حس طنز تلخ بیخود تو وجود من

هست که تا اعماق تَهَم ریشه دُوونده

بی خیالم نمیشه... عادتمه وقتیم که

مثلا مشکلی ندارم یه چند هزارتایی

بتراشم که سرم بی کلاه مسخره

بازی نمونه . به هر حال اینجا منم تنها

بین یه عالمه آدم رشتی ـ اینجا رامسره

ها!ولی از نظر من بالای البرز

همش رشته ـ که دیروز صد و خورده ای

هزار تا رای دادن و

امروز همه ی اون صد وخورده ای هزار

نفر جمع شدن تو شنبه بازار و تحلیل

می کنن که الان ال می شه و بل

می شه و تهران شلوغ شده و

فلان جا آتیش

گرفته و...

گاهی فکر می کنم چخوف بیشتر

داستاناشو تو همین شهر و بین همین

آدما نوشته. یه قصاب با دستای

لطیف ...یه نونوا با چشای لوچ...یه میوه

فروش با خط ریش بکهامی... یه

سنگتراش افیونی ... یه ذغالفروش

عینکی ... یه مامور لعنتی راهنمایی که

سر چاررا وایساده یه گدای دیوونه رو

محض خنده رفقاش انگولک می کنه ...

یه گدای لعنتی که سر چاررا وایساده

محض خنده ی رفقای مامور راهنمایی

انگولک می شه... یه من لعنتی که تا

همین نیم ساعت پیش سر همون

چارراه وایساده بودم و.... همه ی اینا

محض خنده؟

گندمون بزنن با این مرام و مسلکمون...

بعد از خندیدن به اون گدا پیچیده بودم

توی قهوه خونه ی سر پل! بوی کادود

قلیون خوانسار و برازجون در دم شهیدم

کرد. زل می زنم به چشای قهوه چی...

تصمیم می گیرم مثل جامعه شناسای

نظریه نمایش ،یه ذره قواعدو بشکنم

شاید چیزی گیرم بیاد از این قهوه چیِ

لاغرِ مسلول... زل می زنم به چشاشو

می گم:

((درختای روستامون که شکوفه بدن،

دخترای بی گناهمون که سنگسار

نشن... مرام روزگار که برگرده، رفقا که

به هم نارو نزنن، هنر مندا که به بها

بفروشن،

فیلمسازا که به بهانه نفروشن

، ده نمکی که بر گرده به فکه، فک

بعضیا که بشکنه ، تو چی کار می کنی

اون روز عمو؟))

ومنتظر می شم تا حیرت کنه از حرفامو

کم بیاره و نتونه کنترل کنه اوضاعو...آخه

تو کتاب خونده بودم حرف نا مربوط توی

جای نامربوط همین اثراتو داره...

ولی نه... کم نمیاره این لاغر مسلول...

سرفه ی خفه ای می کنه ...بعدش یه

نگاه فقیه اندر سفیه به مَنو...می دونین

چی گفت؟

(( شکمت سیره... جوونی... مغروری...

نمی فهمی ولی من خوب می

فهممت... نشستی اینجا واسه من

شعر و قافیه به هم می بافی؟

پاشو

بچه سوسول! زوده هنوز که مثل تویی

کریم سگ مَصَبو فیلم کنه ...

جای شما

سوسولا تو کاپی نته !

نه قهوه خونه ی

کریم...))

دمم رو گذاشتم رو کولم اومدم به قول

اوس کریم به کاپی نت زیر پل... دارم

فکر می کنم چه غولیه اونی که

کریم سگ مصبم می کشونه پای

صندوق رای...

اما من هنوز اینجا تنهام...بین یه عالمه

آدم رشتی ـ اینجا رامسره ها ولی از

نظر من بالای البرز همش رشته ـ که

دیروز صد و خورده ای هزار رای دادن و

امروز همه ی اون صد وخورده ای هزار

نفر جمع شدن تو شنبه بازار و تحلیل

می کنن که الان ال می شه و بل می

شه و تهران شلوغ شده و فلان جا آتیش

گرفته و...

مهمان هفته ی سوم اسفند

Tue, 4 Mar 2008 17:35:59 GMT

این هفته میهمان این وبلاگ کسی ست که خودم هم جز نام و شهرتش چیزی برای معرفیش ندارم...

فاطمه ی شمس را از لینکی در وبلاگ مجتبی بیات شناختم...

نشانیش:

http://www.nimdaayereh.persianblog.ir/#54

شعر(( سنگسار )) اثر فاطمه شمس:

به عاطفه ۱۶ ساله که حنجره اش را به چوبه ی دار سپرد و رفت ...

یک دو سه سنگ ... سار پریدند روز پیش

آن صبحِ زودِ لعنتیِ سردِ گرگ و میش

یک دو سه سنگ لحظه‌ی پرتاب گم شدند

شرمنده از دریدن چشمان قهوه‌ایش

حیّ علی... به سمت سرت سنگ پشت سنگ

قد قامت ِ زنی که پر از لکه‌های ننگ

تا نیمه صورتی که فرو رفته توی خاک

حالا برقص عاطفه با موسیقیِ راک*!

بگذار شانه‌های تو لرزش بگیرد و...

با مردنت، خدای تو ارزش بگیرد و...

سرخ و سفیدِ خون و کفن ... نوعروس مرگ

هی دست و پا که جان بکند زیر این تگرگ

حالم بد است عاطفه، حالم بد است بد

معکوس می زند دل تو ... مرگ بر عدد-

یک، دو، سه ... تکه های سرت ... چار، پنج، شیش

خون می دود به روی لبانی که روز پیش

اقرار کرده بود به عشقی خلاف شرع

عشقی شبیه تجربه‌ی خام یک کشیش

اجرای حکم و مردن بی‌ های و هوی تو

گودال توی گوش کرت، خنده‌های نیش

شرمنده‌ای از این همه زشتی پیامبر

بعد از تو دین به دست خدایان سنگ کیش

تفسیر می‌شود به سر نیزه می‌رود

یا مثل سنگ بر سر و چشمان قهوه‌ایش.....

***

بر آبروی رفته اذان‌گو اذان بگو !

کشتند وحشیانه زنی را به جرمِ؟؟؟ هیششششششششش!!!!

-------------------------------------------------------------------

*: نوعی از موسیقی و در لغت به معنای سنگ (rock)

                                    تابلوی Lovers / اثر رنه ماگریت

یار دبستانی من!

Sat, 1 Mar 2008 15:45:55 GMT

-------------------------------------------------------------------------------------

--------------------------------------------------------------------------------------

نوستالژی ۷۹ تا ابد همراهمان است . چونان مهره ی فیروزه ای رنگی سنجاق شده بر

شانه ی طفلی...به تنگ آمده از هجوم شن باد های فراموشی در برهوتی که به نمی دانم کدام منزل دیگر ، یا حتی به کدامین سوی میکشدمان :

شکسته بسته بگویم سلام آزادی

سلام ای غزل ناتمام آزادی

تمام صحبت من اینکه دوستت دارم

همین! همین و همین... والسلام آزادی

-------------------------------------------------------------

مهمان هفته ی دوم اسفند

Wed, 27 Feb 2008 15:09:47 GMT

سعی می کنم تا کارهای قشنگ دوستان را تحت عنوان مهمان هفته معرفی کنم ، امیدوارم با این کار ارتباطات جدیدی بین حلقه های مختلفی که می شناسیم بر قرار شود...

((سارا شعر)) وبلاگ قشنگیست:

محمدحسین بهرامیان

1348- ارسنجان فارس

عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی - واحد استهبان

تالیفات:

خلاصه ی خوبیها - 1379

حجره های ملکوت -1381

*********

weblog:sarapoem.persianblog.com

پیشنماز

آمد درست زیر شبستان گل نشست
دربین آن جماعت مغرور شب پرست
یک تکه آفتاب نه یک تکه از بهشت...
حالا درست پشت سر من نشسته است
این بیت مطلع غزلی عاشقانه نیست
این سومین ردیف نمازی خیالی است
گلدسته اذان و من های های های
الله اکبر و انا فی کل واد ... مست
سبحان من یمیت و یحیی و لا اله
الا هو الذی اخذ العهد فی الست
(یک پرده باز پشت همین بیت می کشیم)
او فکر می کنیم در این پرده مانده است
...................................................
سارا سلام...اشهد ان لا اله... تو
با چشمهای سرمه ای...ان لا اله ...مست
دل می بری که...حی علی ...های های های
هر جا که هست پرتو روی حبیب هست
بالا بلند!عقد تو را با لبان من
آن شب مگر فرشته ای از آسمان نبست
باران جل جل شب خرداد توی پارک
مهرت همان شب..اشهدان..دردلم نشست
آن شب کبو .. (کبو).. کبوتری از بامتان پرید
نم نم نما (نما) نماز تو در بغض من شکست
سبحان من یمیت و یحیـــــــــــــی و لا اله
الا هو الـــــــــــــذی اخذ العهــــد فی الست
سبحان رب هر چه دلم را ز من برید
سبحان رب هر چه دلم را ز من گســــست
سبحان ربی الــ... من و سارا .. بحمده
سبحان ربی الــ ... من و سارا دلش شکست
سبحان ربی الــ... من و سارا به هم رسیــ...
سبحان تا به کی من و او دست روی دست؟
زخمم دوباره وا شد و ایاک نستعین
تا اهدنا الــ ... سرای تو راهی نمانده است
مغضوب این جماعت پر های و هو شدم
افتادم از بهشــــــــــــت بر این ارتفاع پست

***
(یک پرده باز بین من و او کشیده اند
سارا گمانم آن طرف پرده مانده است)

روسبی!

Mon, 25 Feb 2008 18:56:51 GMT

آنقدر خسته ام که به دنیا نیامده...

احساس می کنم که مسیحا نیامده!

روی سن تراژدی پوچ زندگی

آنقدر خسته ام که به دنیا نیامده...

احساس میکنم که به پایان رسیده ام

اما کسی برای تماشا نیامده!

سالن پر است از هوس و بوی اودکلن

آن شیخ با چراغ ـ دریغا ! ـ نیامده...

در اولین ردیف بزرگان نشسته اند

ناخوش؟ از اینکه جمعه شد آقا نیامده!!!

...

در آخرین ردیف یتیمی نشسته است

با این سؤال تلخ که (بابا نیامده؟)

مادر سکوت میکند و اشک...اشک...اشک

حتی خدا به حل معما نیامده!!!

از اولین ردیف سه تا مرد روسبی

یک دسته اسکناس... ـ کسی تا نیامده...

...

شاعر جنازه ایست اگر چه هنوز هم

جانش درون شعر تو، بالا نیامده!!!

احسان جوانمرد