-------------------------------------------------------------------------------------
--------------------------------------------------------------------------------------
نوستالژی ۷۹ تا ابد همراهمان است . چونان مهره ی فیروزه ای رنگی سنجاق شده بر
شانه ی طفلی...به تنگ آمده از هجوم شن باد های فراموشی در برهوتی که به نمی دانم کدام منزل دیگر ، یا حتی به کدامین سوی میکشدمان :
شکسته بسته بگویم سلام آزادی
سلام ای غزل ناتمام آزادی
تمام صحبت من اینکه دوستت دارم
همین! همین و همین... والسلام آزادی
-------------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------------