-------------------------------------------------------------

بهار

باورمان نمی شود

در سرمان نمی رود...

نا امید ترین غزل هفتاد و نهی ام تقدیم بهاری ترین امیدهایتان:

با شانه های زخمی و قدّ ِ خمیده ام

احساس می کنم که به پایان رسیده ام

احساس می کنم شبی از این فصول سرد

در کوچه های تنگ زمستان خزیده ام

اینجا خزان زرد نگاه تو ماندنی ست

با این وجود چشم تو را خواب دیده ام

فردا بهار نیست اگر چه برای تو

امشب هزار شاخه گل یاس چیده ام

انگشت؟...نه...برای تو یوسف ترین شهر

 دست تمام حادثه ها را بریده ام

چون دختران باکره با سوزنی دراز

چشمان زود باور خود را دریده ام

وَز شاخه های این غزل زرد بی ثمر

این بیت را برای خودم بر گزیده ام :

آنقدر خسته ام که به دنیا نیامده -

احساس می کنم که به پایان رسیده ام.