-------------------------------------------------------------------------------------

--------------------------------------------------------------------------------------

نوستالژی ۷۹ تا ابد همراهمان است . چونان مهره ی فیروزه ای رنگی سنجاق شده بر

شانه ی طفلی...به تنگ آمده از هجوم شن باد های فراموشی در برهوتی که  به نمی دانم  کدام منزل دیگر ، یا حتی به کدامین سوی میکشدمان :

شکسته بسته بگویم سلام آزادی

سلام ای غزل ناتمام آزادی

تمام صحبت من اینکه دوستت دارم

همین! همین و همین... والسلام آزادی

-------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------